من 48 سال دارم

اسم من مظفر شريعتي است . من 52 سال دارم . زماني كه بيست سال داشتم بجز كتابهاي درسي و فني حدود صد جلد كتاب در زمينه هاي مختلف مطالعه كرده بودم و تصور ميكردم ديگر خيلي چيزها را با قاطعيت ميدانم . و دلم براي آناني كه دانسته هاي مرا نميدانستند خيلي ميسوخت .

اكنون سي سال از آن زمان گذشته است و من صد ها جلد كتاب ديگر خوانده ام و هزاران ساعت به سخن ها و انديشه هاي مختلف گوش فرا داده ام . اما به اين نتيجه رسيده ام كه عمري را در ناداني گذراندم و هيچ چيزي نيز نميدانستم و هنوز هم نميدانم .بايد صدها جلد كتاب ديگر بخوانم و هزاران ساعت ديگر به سخنان جديد گوش فرا دهم . تشنه دانستن نا دانسته هايم هستم . هر سخن و مطلب جديدي را حتي اگر همه باورهاي امروزم را نيز به چالش بگيرد با نهايت علاقه و احترام گوش كرده و يا ميخوانم و در باره اش مي انديشم . چرا كه تغيير باورهاي گذشته ام دليل قاطع اين است كه باورهاي امروزم نيز ميتوانند بكلي نادرست و يا تنها گوشه اي ديگر از حقايق باشند . به همين جهت هنوز هم نميدانم حقيقت چيست و راه درست كدام است . اما آموخته ام كه چه چيزهايي حقيقت نيستند .

و اين را نيز ميدانم كه ا گرچه تحولات فكري در افراد واجد شرايط مانند حركت رود آب ميتواند سريع باشد .اما همين تحولات در جامعه چون حركت رودهاي يخي كند است و طولاني است.

و به همين جهت ميپندارم افرادي كه در ذهن چون رود حركت ميكنند . سرنوشتي جز دور ماندن از جامعه خود نخواهند داشت .

باور دارم كه اسكلت فكري اغلب ما انسانها در ده تا 20 سال اول زندگي و در شرايط محيط خانواده و اجتماعي ( طاس زندگي ) كه در آن قرار داريم ساخته ميشود . سپس برخي از ما گرچه اتاقهايمان را كمي تغيير رنگ و طرح ميدهيم و از اين بابت با نسل گذشته خود فاصله ميگيريم اما همچنان در همان چهار چوب و اسكلت قبلي قرار داريم . ليكن برخي نيز به اين توانايي دست مي يابيم كه اسكلت و چهار چوب افكار و باورهايمان را نيز تغيير داده و چه بسا بتوانيم از غار افلاطون نيز خارج شويم . گرچه باز هم در مسير تكاملي آيندگان ( اگر آينده اي در پيش روي باشد و بشر به دست خود آن را نابود نسازد ) همان كودكاني خواهيم بود كه با تنها دو حرف الف و ب كلماتي ساخته و بدان شادند .

آموخته ام كه ما اغلب به همان دلايلي محكوم هستيم ، كه ديگران را محكوم ميكنيم . , و آموخته ام كه اگر ميپذيريم كه زندگي خود ما پر بوده از اشتباهات و خطاهايي فاحش كه بسياري را هيچكس جز خود ما نميداند . پس ميتوانيم خطا هاي ديگراني را كه دوستشان داريم را نيز ناديده بگيريم . و گاه حتي در حاليكه كفه ترازوي حقيقت به نفع ما نيز متمايل است ، اگر برنده شدن مادر و پدر و خواهر و برادر و دوست و همسر و همسايه ، ميتواند در نهايت خود ما را نيز برنده مجدد زندگي گرداند ،بگذاريم تا ديگري برنده شود . چرا كه در نهايت برنده شدن او برنده شدن خود ماست .

علاقه به مطالعه در زمينه هاي فيزيك ، زيست شناسي ، فلسفه و تاريخ ، ادبيات و بويژه نجوم به من در شناخت و درك بهتر و معقول تري از جهان كمك كرد . سخن هاي بسياري را خواندم و شنيدم . گاه از انسانهايي بي نام و نشانان . كه از بزرگترين انديشمندان بيشتر و عميق تر بر من تاثير گذاشتند . اگر پله هايي را براي بالارفتن يافتم آنها را دانش و رنج انديشمنداني ساخته بود كه بسيار قبل از من آنها را طي كرده بودند و گاه حتي هزاران سال پيش ! و اين پايگاه نيز مكاني براي انتقال آنها براي جستجو گراني كه شايد در آن چيزي بيابند . اگر درست بودند بهره اش را ببرند همانگونه كه من از تلاش ديگران بهرمند شدم و اگر نادرست بود از نقدشان بهره مند شوم . و تقديم به روان پاك همسر نازنينم افسانه كه مطالعاتم بويژه در سالهاي زندگي مشتركمان تنها در سايه آرامشي ميسر شد كه از وجود او ناشي ميشد .

و سرانجام به اين باور رسيده ام كه در مقابل عظمت جهان ، ما احتمالا يك هيچ بزرگ بيش نيستيم . اما اين جهان بس عظيم نيز ، حتي در همين دوران ناچيز حيات ، در برابر انديشه هايي كه حاصل چند صد گرم سلولهاي مغز ما ميباشد ، در صورت قرار گرفتن در كنار مفهومي به نام انسانيت ، احتمالا چيزي جز يك هيچ بزرگ ديگر نخواهد بود .

مظفر شريعتي

و خوشحالم كه :

چند تجربه و درس هاي بزرگي كه آموخته ام .

Me1

باز گشت به صفحه اصلي