M_Shariaty home page پايگاه علمي،ادبي و فرهنگي مظفر شريعتي . .

آيا جهان ما (هر عالم شتابداري ) همه نشانه هاي آغاز خود را محو ميكند ؟

پيش فرض : آشنا بودن خواننده با مبحث انبساط عالم

( در صورت عدم آشنايي به نوشته هاي مرتبط بخش نجوم مراجعه فرماييد )

ثابت كيهان شناختي " افق رويداد " مشخصي دارد . افق رويداد سطحي فرضي است كه در وراي آن هيچگونه ماده يا تابشي نميتواند به ما برسد . از اين نظر عالم شبيه سياه چاله وارونه اي است كه ماده و تابشبه جاي درون افق رويداد بيرون از آن به دام افتاده اند . اين يافته به اين معني است كه عالم قابل ديدن فقط شامل مقدار محدودي اطلاعات است و در نتيجه پردازش اطلاعات - و حيات - نميتواند تا ابد پايدار بماند .

مدتها پيش از اين كه محدوديت اطلاعات به معضلي تبديل شود تمام مادهي در حال انبساط عالم به بيرون از افق رويداد كشيده ميشود .آبراهام لوب و كنتارو ناگاماين هر دو از دانشگاه هاروارد اين فرايند را برسي كردند و دريافتند كه گروه محلي كهكشان ها متشكل از راه شيري ، «اندرومدا و تعداد زيادي كهكشان كوتوله بر خود فرو ميريزند و تبديل به ابر خوشه هاي بسيار بزرگي از ستاره ها ميشوند . همه كهكشانهاي ديگر نيز هم در نيستي وراي افق رويداد ، ناپديد ميشوند . اين فرايند صد ميليارد سال طول ميكشد كه شايد طولاني به نظر رسد . اما در مقايسه با ابديت چيزي نخواهد بود .

دانشمنداني كه صد ميليارد سال ديگر به آسمان نگاه كنند چه خواهند ديد ؟

آنها بدون تلسكوپ همانچيزهايي را ميبينند كه ما امروز ميبينيم يعني ستارگان كهكشان خودمان را . اما وقتي با تلسكوپ به دور دستها نگاه كنند چيزي نخواهند ديد ! كهكشانهاي وراي كهكشان خودمان در راه شيري ادغام شده و كهكشاني بزرگتر را بوجود آورده اند . و ساير كهكشانهاي ديگر مدتهاست كه به وراي مرزهاي افق رويداد گريخته اند ! اما اين ناپديد شدن ها نيز يكباره اتفاق نمي افتد و تدريجي خواهد بود . در نتيجه تجربه درك انبساط عالم يعني كشف مهم هابل تكرار نشدني خواهد شد . و همه ماده در حال انبساط عالم به وراي افق رويداد رفته و از نظر ناپديد خواهد شد .

انبساط شتابدار كنوني عالم تنها عاملي نخواهد بود كه باعث ميشود تا عالم اطلاعات مربوط به گذشته خود را نابود كند . بلكه شتابي كه احتمالا در انبساط اوليه كيهان رخ داد تقريبا همه نشانه هاي ابتداي عالم را محو كرد ه است . از جمله آنچه در خود انفجار بزرگ رخ داده است . همچنين سياه چاله ها نيز نه تنها اجرام كه اطلاعات همراه آنها را نيز ميبلعند . كه شايد بطور ابدي نابود گردند و عامل ديگر اينكه هنگامي كه مجموعه اي كوانتومي را اندازه ميگيريم معمولا آن را وارد حالتي ويژه ميكنيم و شواهد مربوط به بسياري از صورتبندي هاي ممكن را كه احتمالا جسم به خود گرفته بود پاك ميكنيم .

پنج ميليار سال ديگر :

آندرومدا آسمان شب ما را ميپوشاند . خورشيد به غول سرخي بدل شده و زمين را ميسوزاند و نابود و يا به مكاني بي روح تبديل خواهد كرد .

صد ميليارد سال ديگر :

يك ابر كهكشان توپ مانند جانشين راه شيري شده است و- باقيمانده - زمين هم احتمالا درمانده در نواحي دوردست خارجي اين كهكشان در گردش است . و كهكشانهاي ديگر از محدوده ديد ما گريخته اند

هزار ميليارد سال ديگر :

نورها فرو ريخته اند آخرين ستارگان نيز خاموش شده اند . بجز سياه چاله هاي محو ، با با نوري خفيف و يا نوري مصنوعي كه تمدن هاي احتمالي روشن كرده اند ، عالم در تاريكي فرو ميرود . كهكشانها نيز بعد ها ميرمبند و به سياه چاله هاي ديگري تبديل ميشوند .

گزيده شده از مقاله آيا كيهان شناسي به پايان ميرسد ؟ نوشته لارنس كراوس و رابرت شرر ترجمه سليمان فرهاديان مجله نجوم 193 منبع اصلي Science American March 2008

يكي بود ، يكي نبود ، غير از خدا هيچكس نبود . صد هزار ميليارد سال قبل ! توي يكي از چهارصد ميليارد كهكشان قديمي ، كهكشان كوچكي بود به نام راه شيري كه صد ميليارد ستاره توي اون زندگي ميكردند . يكي از اون ستاره هاي كوچك قشنگ ، خورشيد بود كه چند تا سياره دورش ميچرخيدند . يكي از اين سياره ها ، سياره قشنگ و آبي رنگي بود به اسم زمين . چند ميليارد سال بعد از تولد زمين بود كه توي يكي از خشكي هاي اونجا .... بدنيا اومد و .... ؟ !!

باز گشت به صفحه اول