دوست ناديده عزيز ك . ح

من شخصا از هر عاملي كه كنترل مغز مرا بر افكار و اعمالم محدود كند و يا به عبارت ديگر آن را چه به صورت موقت يا دائم ضعيف كرده و يا از كار بيندازد دوري ميكنم . چه اين عامل الكل باشد چه جهل و خرافات

در مواقعي ناچار هستم براي سلامت مغز و روانم به مغزم استراحت بدهم و درست همانطور كه نياز دارم كه بخوابم تا مغزم استراحت كند و آماده فعاليت مجدد شود. در اينگونه موارد به موسيقي گوش ميدهم ، به طبيعت ميروم و يا تلاش ميكنم جز به زيبايي ها و شادي ها به چيزي نينديشم . و از امكانات هر چند محدودي كه دارم براي لحظه اي شادي و استراحت استفاده كنم . اما اين كار را تحت كنترل مغزم انجام ميدهم و نه تحت تاثير الكل . نيك ميدانم كه كمي شراب طبيعي مانند شراب انگور در حد متعادل و به شرط آنكه انسان را به حالت مستي نبرد در مواردي مفيد نيز ميباشد ( البته نه هميشه و براي همه افراد و بصورت دائم و نه به هيچ عنوان مشروبات الكلي با درصد الكل بالا ) اما راستش افراد زيادي را نميشناسم كه اين روند را در تحت كنترل مغز و كاملا آگاهانه انجام دهند . بلكه معمولا هدف از نوشيدن اين گونه مواد رسيدن به همان حالت خاموشي مغز و كنترل آن بر حالات و اعمال است . تا آنجا كه ميدانم شراب و شرابخواري كه در سخنان بزرگاني چون خيام و حافظ نيز وجود دارد به هيچ روي از نوعي كه در اين زمانه ما شرابخواري و مستي ميدانيم نبوده است . در گذشته شراب به ميزاني مصرف ميشده است كه حالت مستي و رفتار كنترل نشده ناشي از آن به شخص دست ندهد . و اگر شخصي در اثر نوشيدن شراب كنترل رفتارش را از دست ميداد نكوهش ميشد و خلاصه آن هم براي خودش آدابي داشته است . تصور اينكه حافظ و خيام آنگونه كه ما اكنون تصور ميكنيم شراب ميخورده اند و مست ميشده اند تصور كاملا باطلي است . هم اينك نيز فرنگيان نيز در مهماني هاي خود تنها به يك گيلاس كوچگ شراب در طول تمام مدت ميهماني و شب نشيني قناعت ميكنند حال آنكه در ميهماني هاي ما با ليوان آبجو ، ويسكي ميخورند . ميگويند يك خارجي به يك ايراني گفت " ما عقيده داريم كه شراب حلال است و كمي مينوشيم . شما معتقد هستيد كه حرام است و بسيار مينوشيد ! خلاصه دوست ناديده اما روشن و آگاه من كه ظاهرا همين آگاهي ها هم باعث اندوه و ناراحتي شما شده است ، چه تفاوتي است بين آنها كه مغزشان به اراده خودشان با الكل و يا هر گونه مواد مخدر ديگري از كار مي افتد و دست به كردار و گفتاري ميزنند كه ناشايست و نادرست ميباشد و كساني كه مغزشان باز هم به اراده خودشان و با اوهام و خرافات خاموش شده است ؟ چه تفاوتي است بين فردي كه ميداند باوري خرافي است اما نميتواند آن را ترك كند با كسي كه ميداند سيگار بد است و عظيم ترين سرمايه مادي است كه انسانها در روز به آتش ميكشند تا خود و نزديكانشان را نيز به مرور زمان با آن بسوزانند ، اما نميتواند آن را ترك كند ؟ ما انسانها هيچگاه نبايد مغزمان را خاموش كنيم چه با جهل و خرافات و چه با هر ماده و معجون ديگري . چون وقتي كه مغزمان را خاموش كرديم ديگر انسان نخواهيم بود .

مظفر شريعتي

فروردين 90

www.shariaty.com

درباره من / تماس با من نوشته ها ي من كارهاي صوتي كارهاي تصويري عكس ها توليدات پشتيباني Youtub
صفحه ويژه افسانه	نجوم	ا دبيات	تاريخ	فلسفه	رايانه
گزيده هاي تصويري	روان شناسي	طبيعت و حيوانات	علوم و فناوري	عكس	گوناگون
فهرست مطالب جديد	داستانهاي كوتاه	سخنان كوتاه	كتابخانه	بايگاني (آرشيو )	فيلمهاي مستند علمي

~باز گشت به صفحه اول