www.shariaty.com

درباره من / تماس با من	نجوم	ا دبيات	تاريخ	فلسفه	پزشكي
نوشته ها عضويت پشتيباني	روان شناسي	رايانه	طبيعت و حيوانات	علوم و فناوري	گوناگون
افسانه توليدات	داستانهاي كوتاه	سخنان كوتاه	عكس	كتابخانه	توليدات
شنيدن كارهاي صوتي	مشاهده مستقيم كارهاي تصويري		گزيده هاي تصويري ( سينمايي و خبري)			فهرست مطالب جديد

به مرگ خود نينديشيم كه هرگز آن را از دست نميدهيم . به زندگيمان بپردازيم كه آن را از دست ندهيم .

. اگر تا كنون به سرنوشت دندان هاي كشيده و ناخن ها و موهاي كوتاه كرده خود و حال و روز آنها پس از جدا شدن از خود انديشيده ايم و چيزي از وضعيت آنها احساس كرده ايم ، حق خواهيم داشت كه از سرنوشت بدن و جسم خود پس از مرگ نگران باشيم . و اگر نه ، بايد تا به جاي ترس از مرگ ، به زندگي خود بينديشيم . به قول انديشمندي كه در مجموعه جنگ سخن نيز آورده شده است " از آن نترس كه زندگيت پايان يابد ، از آن بترس كه هرگز آغاز نشود "

پديده مرگ از زمان پيدايش انسانهاي نخستين تا كنون قطعا يكي از اصلي ترين و شايد خوف آورترين نگرانيهاي انسان متفكر بوده و احتمالا در آينده نيبز خواهد بود . اما آگاهي و بينش ما انسانها نسبت به جهان تا كنون بسيار تغيير كرده است . درنظر بياوريد كه ما در زمان اجداد نخستينمان زندگي ميكرديم . همه جهان با همه مجهولات هولناك آن ، همان منطقه خطرناكي بود كه براي بقا در آن ناچار به جنگ با ساير جانوران و پديده هاي طبيعي آن بوديم . تصور وحشت و افكار ترسناكي كه اجدادمان بدانها دچار بوده اند شايد براي ما قابل درك نباشد اما آنها نيز قطعا بر مرگ خود و كسانشان آگاه بودند . و شايد هنگاميكه در كنار آتش در جلوي غار خود لختي در امنيت و آرامش قرار ميگرفتند با توجه به شعله هاي آتش و دودي كه به سوي آسمان زيباي پر از ستاره و رمز و راز بالا ميرفت . به اين مي انديشيدند كه مقصد آنها نيز همانند همين دود ، آسمان خواهد بود . انديشه ها و باورهاي انسان در مورد مرگ هر چه كه بوده و هست را به كناري ميگذاريم و وارد آن نميشويم . اما به جهاني كه در آن زندگي ميكنيم و آسماني كه بر نه تنها بالاي سر خود كه در همه سوي خود ميبينيم ، از ديد دانش امروز نگاهي مي اندازيم ، جهاني كه ترسيم طرحي از آن حتي در تصور هم نميگنجد .

همانطور كه در كار تصويري "شگفتيهاي جهان هستي "، ابعاد جهان در حدي كه تا كنون آشكار شده است برسي شد ، اگر فاصله زمين تا خورشيد را كه يكصدو پنجاه ميليون كيلومتر است تنها يك متر فرض كنيم فاصله نزديكترين ستاره ديگر( مانند خورشيد ) به ما 270 كيلومتر خواهد بود و فاصله ستاره هاي ديگر در همين مقياس ، صدها هزار كيلومتر ميباشد . حدود يكصد ميليارد از ستاره هايي مانند خورشيد كوچكتر يا بزرگتر و سياره هايي كه دور آنها ميچرخند تشكيل كهكشان ما را ميدهند كه با همان مقياس يك متر فرض كردن فاصله ما تا خورشيد ، قطر كهكشان ما پنج ميليون كيلومتر خواهد بود . حال اگر اين كهكشان با اين عظمت را تنها يك نقطه كوچك فرض كنيم و حدود چهارصد ميليارد از اين نقاط ( كهكشان ها !) را در يك جا بريزيم به شرط آنكه فاصله بين آنها هم با همان مقياس متري ( زمين تا خورشيد يك متر ) بين 50 تا صد ميليون كيلومتر باشد ، به ابعاد جهان در اندازه اي كه تا كنون كشف شده پي خواهيم برد !!

و در يكي از نقاط اين جهان با اين ابعاد خارق العاده بزرگ ، بازي حيات با ماهيت و ماجرايي حيرت آور كه در كار تصويري حيات و نيز در اين فيلم كوتاه و زيبا ميتوانيد مشاهده كنيد ما را براي مدتي محدود، به موجود هوشمند متفكري به نام انسان تبديل كرد كه در محيطي آكنده از درد و نقص و رنج روزگار را ميگذرانيم . گروه بسياري از ما از حتي امكان زندگي حيواني و سير بودن شكم و داشتن سر پناهي نيز محروم هستند . و گروه اندكي نيز از فرط سيري و ناز و نعمت در خواب خوش مستي هستند . اگر در هر يك از اين دو گروه باشيم تصوري از زندگي برايمان مقدور نخواهد بود . اما اگر گردش طاس روزگار ما را در گروه متوسطي قرار داده دباشد و هم در شرايطي متناسب . چه زيبا خواهد بود تا اگر به جاي انديشيدن به مرگي كه حداقل تا زماني كه بشر موفق به بر خورد ديگري با آن گردد و يا زمانش را بسيار به تعويق بيندازد ( اين ياداشت را بخوانيد ) هرگز آن را از دست نخواهيم داد . به زندگي مان بپردازيم كه آن را از دست ندهيم . . اگر تا كنون به سرنوشت دندان هاي كشيده و ناخن ها و موهاي كوتاه كرده خود و حال و روز آنها پس از جدا شدن از خود انديشيده ايم و چيزي از وضعيت آنها احساس كرده ايم ، حق خواهيم داشت كه از سرنوشت بدن و جسم خود پس از مرگ نگران باشيم . و اگر نه ، بايد تا به جاي ترس از مرگ ، به زندگي خود بينديشيم . به قول انديشمندي كه در مجموعه جنگ سخن نيز آورده شده است " از آن نترس كه زندگيت پايان يابد ، از آن بترس كه هرگز آغاز نشود "

. به كارهايي كه ميتوانيم در همين زمان اندك انجام دهيم و چيزهايي كه ميتوانيم ببينيم و بياموزيم . به كمكي كه به طبيعتي كه در ان هستيم ميتوانيم بكنيم . به درختاني كه بكاريم و يا از سقوطشان جلوگيري كنيم . و حيواناتي كه حاميشان باشيم . به دستهايي كه ميتوانيم از همنوعانمان بگيريم و انسانهايي از هر دو گروه ذكر شده در بالا كه ميتوانيم نجات دهيم . به زيبايي احساسي كه از آگاه شدن به جهالت هاي خود تجربه خواهيم كرد ، حتي اگر در لحظات پاياني عمرمان نيز باشد . اينكه توانستيم يك پله از ناداني و جهلي كه بر روي آن ايستاده بوديم فاصله بگيريم و اينكه پله هاي فراتر از ما نيز شايد تا مرز بينهايت امتداد داشته باشند . به زيبايي احساس همان دانشمند و متفكرهم ميهني كه در آخرين لحظه عمر خود نيز پاسخ پرسشي را پرسيد . گفتند ديگر به چه درد تو ميخورد ؟ گفت بدانم و بروم بهتر است كه ندانم و بروم . به عظمت جهاني كه در آن هستيم و عواملي كه هر لحظه ميتوانند آن را نابود كنند . و به كوچكي بيش از حد خودمان در برابر جهان هستي و نيز به عظمت آنچه ميتوانيم در انديشيدن و انسان و فراتر از انسان شدن به آن دست يابيم . و به قول شاعري " چه كسي ميداند كه چقدر فرصت باقي است ؟ " ( اين شعر با صداي احمد شاملو در مجموعه گزيده هاي تصويري آمده است ) اگر اشتباه نكنم سيمون كريتچلي فيلسوف انگليسي نيز ميگويد " چرا از مرگ بترسم ؟ وقتي كه او هست ، من نيستم و وقتي كه من هستم ، او نيست . "

فريدون مشيري نيز سروده زيبايي در مورد ترس از مرگ دارد . او ميگويد :

چرا از مرگ میترسید ؟

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟

...
مگر افیون افسون کار
نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد ؟
مگر این می پرستی ها و مستی ها
برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست ؟
مگر دنبال آرامش نمی گردید ؟
چرا از مرگ می ترسید؟

کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید؟
می و افیون فریبی تیزبال و تندپروازند
اگر درمان اندوهند
خماری جانگزا دارند
...
نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید
خوش آن مستی که هشیاری نمی بیند
...
چرا از مرگ می ترسید ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟
بهشت جاودان آنجاست
گران خواب ابد ، در بستر گلبوی مرگ مهربان ، آنجاست
سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است .
...
همه ذرات هستی ، محو در رویای بی رنگ فراموشی ست ،
نه فریادی ، نه آهنگی ، نه آوایی
نه دیروزی ، نه امروزی ، نه فردایی ،
زمان در خواب بی فرجام ،
خوش آن خوابی که که بیداری نمی بیند
...
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
دراین دوران که از آزادگی نام و نشانی نیست
در این دوران ، که هر جا هرکه را زر در ترازو ،
زور دربازوست ، جهان را دست این نامردم صدرنگ بسپارید
که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند
درین غوغا فرومانند و غوغاها برانگیزند
...
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
همه ، بر آستان مرگ راحت ، سر فرود آرید
چر آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید؟
چرا از خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟
چرا از مرگ می ترسید ؟

مظفر شريعتي

تير ماه 89

~باز گشت به صفحه اول