در فقدان انسانيت در فقدان انسانيت يعني همان چيز خوبي كه همه حتي آنهايي كه بدان عمل نميكنند آن را ميشناسند و ميدانند كه خوب است : آدمها به خطر ناكترين و مهيب ترين موجوداتي بدل ميشوند كه ميتوان تصور نمود . آنها بر حسب ميزان قدرت خود و بدون هيچ مانعي منابع جهان را به نفع شخصي خود مصرف ميكنند و مرزي براي آن وجود ندارد . هر چه بيشتر بدست آورند بيشتر تشنه ميشوند و بيشتر و بيشتر خرج ميكنند . بدنه اتومبيل يا هواپيماي خود را از الماس ميسازند و صندلي و تخت خواب و هر آنچه در اطرافشان باشد را از طلا . شراب جرعه اي يك ميليون دلار مينوشند و .... و البته گاهي هم در حضور رسانه ها مبالغي خرج بنياد هاي نيكو كاري ميكنند !! و در فقدان انسانيت آدمهاي ديگر و ساختارهاي اجتماعي جامعه نيز در تامين نياز هاي مادي و قانوني اين گونه انسانها ! كمر خدمت را تا زانو خم ميكنند . و به اين ترتيب آدمهاي خطرناك روز به روز با استفاده از اين عوامل بر قدرت مهيب و غير انساني خود مي افزايند و آدمهاي خوب روز به روز كمتر و كمتر ميشوند تا نسلشان منقرض شود . و سرانجام آدمهاي بد از آنجا كه با امثال خود نيز نميتوانند خوب عمل كنند ، سرانجام رو در روي يكديگر قرار گرفته ، به جنگ هم در خواهند آمد و متاسفانه در اين جنگ همه چيز هاي ديگر و حتي حيات و طبيعت را نابود خواهند ساخت . و باز آدمياني ديگر و تكرار و تكرار و تكرار ... تا شايد روزي و در جايي از اين جهان بس عظيم آدمهايي اما انسان پا به عرصه وجود نهند . شايد . عمر ماه كوتاه است ، اما صبر طبيعت بي حد چرا جهان اين اندازه عظيم است خاطرات كودكي ويدئو مظفر شريعتي تير ماه 90

www.shariaty.com

~باز گشت به صفحه اول