|
تقديم
به روان پاك همسر نازنينم |
||||||
رودكي
در اواسط قرن سوم
هجري در ده رودك از روستاي سمرقند كودكي بدنيا آمد كه بنا به رواياتي كور بود و بنا به رواياتي بعد ها
كور شد .اما در هر صورت او جهان را بسيار بهتر
از بسياري بينايان ديد و در كلام
شيرين و ساده خود بيان كرد و به درستي كه پدر شعر فارسي ناميده شد . او از شاعران زمان عظمت سامانيان بود
.فارسي دري در اين زمان پيشرفت زيادي كرد . او بسيار ثروتمند بود و اشعار بسيار زيادي نيز سرود كه متاسفانه تنها
اندكي از آنها باقي مانده است . (يكصد هزار تا حتي بيش از يك ميليون بيت
نيز گفته ميشود اما متاسفانه اغلب آنها از بين رفته اند . و تنها
پانصدو پنجاه بيت از آنها باقي مانده است ).
گاه وقتي اشعار او را ميشنوييد
تصور ميكنيد كه يك شاعر سبك مدرن در همين زمان آنها را سروده است .
رودكي با موسيقي نيز آشنا بود . او با شعر معروف خود بوي جوي موليان
توانست نصربن احمد ساماني كه چند سالي به سراغ بخارا ( پايتخت )
نيامده بود را سراسيمه به سوي بخارا
بكشاند. رودكي كليله و دمنه را نيز
به نظم در آورد كه متاسفانه از آنهم جز چند بيتي ،چيزي باقي نمانده است
. ابداع رباعي را نيز به او نسبت ميدهند .
بوي جوي موليان
آيد همي
ياد
يار مهربان آيد همي
ريگ آموي و درشتي
هاي او
زير
پايم پرنيان آيد همي
آب جيحون از نشاط
روي دوست
خنگ
ما را تا ميان آيد همي
اي بخارا شاد باش
و دير زي
مير
زي تو شادمان آيد همي
مير ماهست و
بخارا آسمان
ماه
سوي آسمان آيد همي
مير سروست و
بخارا بوستان
سرو
سوي بوستان آيد همي
آفرين و مدح سود
آيد همي
گر
بگنج اندر زبان آيد همي
زمانه پندي آزاد
وار داد
مرا
زمانه را چو نكو بنگري همه پند است
به روز نيك كسان
گفت غم مخور
زنهار
بسا كسا كه به روز تو آرزومند است
زمانه گفت
مرا خشم خويش دار
نگاه
كرا زبان نه به بند
است پاي در بند است
من موي خويش را
نه از آن ميكنم سياه
تا
باز نوجوان شوم و نو كنم گناه
چون جامه ها به
وقت مصيبت سيه كنند
من موي
از مصيبت پيري كنم سياه
بي روي تو خورشيد
جهان سوز مباد
هم
بي تو چراغ عالم افروز مباد
با وصل تو كس چو
من بد آموز مباد
روزي
كه تو را نبينم آن روز مباد
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12 13 14 15