|
|
|
پايگاه علمي ، ادبي و فرهنگي مظفر شريعتي مكاني براي انديشيدن تقديم به روان پاك همسر نازنينم افسانه |
|
|
|||||||||||||||
|
|
|
|
|
||||||||||||||||
ديد موسي يك شباني را به راه كو همي گفت اي گزيننده اله
تو كجايي تا شوم من چاكرت چارقت دوزم كنم شانه سرت
جامه ات شويم شپشهايت كشم شير پيشت آورم اي محتشم
دستكت بوسم بمالم پايكت وقت خواب آيد برويم جايكت
اي فداي تو همه بزهاي من اي بيادت هي هي و هيهاي من
اين نمط بيهوده ميگفت آن شبان گفت موسي با كيست اين اي فلان ؟
گفت با آنكس كه ما را آفريد اين زمين و چرخ از او آمد پديد
گفت موسي پس مدبر شدي خود مسلمان نا شده كافر شدي
اين چه ژاژست و چه كفر است و فشار پنبه اندر دهان خود فشار
گند كفر تو جهان را گنده كرد كفر تو ديباي دين را ژنده كرد
چارق و پاتابه لايق مر تراست آفتابي را چنين ها كي رواست
گر نبندي زين سخن تو حلق را آتشي آيد بسوزد خلق را
.
.
گفت اي موسي دهانم دوختي وز پشيماني تو جانم سوختي
جامه را بدريد و آهي كرد تفت سر نهاد اندر بيابان و برفت
وحي آمد سوي موسي از خدا بنده ما را زما كردي جدا
تو براي وصل كردن آمدي يا خود از بهر بريدن آمدي
هر كسي را سيرتي بنهاده ايم هر كسي را اصطلاحي داده ايم
در حق او مدح و در حق تو ذم در حق او شهد و در حق تو سم
من نكردم امر تا سودي كنم بلك تا بر بندگان جودي كنم
هندوان را اصطلاح هند مدح سنديان را اصطلاح سند مدح
من نكردم پاك از تسبيحشان پاك هم ايشان و درفشان
ما زبان را ننگريم و قال را ما درون را بنگريم و حال را
ناظر قلبيم اگر خاشه بود گرچه گفت لفظ ناخاضع بود
مولوي